sjannes.web-log.nl

Nieuw bewonertje

Twee vrouwen steken hun hoofd naar buiten. Hun buurman, respectievelijk beneden buurman is bezig met het heisen van de vlag waaraan blauwe balonnen zitten. Dat er een jongetje geboren is lijkt duidelijk. De vrouwen vragen nieuwsgierig of hij meer weet over bevalling en hoe het kind heet. Ondertussen rijdt er een peloton wielrenners voorbij. Deze roepen als in koor "gefeliciteerd" naar de vlaggenheiser. Dit is een komische situatie, want ook de vlaggenheiser is slechts de bovenbuurman van de nieuwgeborene. De vrouwen lachen en hij roept, dat hij er niets mee te maken heeft.

Zondagochtendgevoel

Door het instellen van de koopzondagen vonden wij het nooit meer leuk om op zondag gewoon eens wat door een rustige stad te wandelen. Want er zijn, geen rustige dagen meer, dachten wij, om een stadswandeling te maken. Vanochtend probeerden wij het nog eens. We merkten, dat het op zondagochtend nog wel degelijk heerlijk rustig is in de stad. We hebben genoten van de wandeling, maar bleven wel ver van de "koopgoot".

Gewoon een mooi plaatje

Ergens in Medemblik

Annette vedette

Vanavond hebben we onze Annette ingehaald als een vorstin. Ze kwam aangereden in een koets, geen gouden of zilveren, maar toch. Ze werd toegezongen, toegesproken en in de bloemetjes gezet. Ik denk dat we als dorp lang zullen moeten wachten, willen we weer een sporter/sportster uit ons midden hebben die de prestaties van Annette evenaart.

Knotwilg

Nu ik mijn foto's van de afgelopen periode eens heb bekeken valt mij op, dat de knotwilg heel fotogeniek is gebleken.

                                Klik op foto voor groter beeld.

Ik ben een knotwilg…….

Ik ben een knotwilg aan de waterkant,

De bron van mijn bestaan is niet het zand,

De wortels reiken verder dan de grond;

Voor ik verscheurd wordt tussen lucht en land

Hakt vlijmend scherp het snoeimes wond naast wond;

Verbreek toch niet dit ritueel verbond,

Wie kapt met tucht versterkt de hechte band,

Ik ben een knotwilg aan de waterkant;

De kievit trekt weer weg de aarde rond,

Mijn standplaats is bij sneeuw en zonnebrand;

Heb dank, vorst winter, voor uw strenge hand,

De takken zijn de woorden van mijn mond:

Ik ben een knotwilg aan de waterkant.

Lenze L. Bouwers

Leesvoer

Voor wie nog geen vegetariër is, die zou het meteen moeten worden na het lezen van dit boek over de misstanden in de bio-industrie. We vinden het allemaal maar heel gewoon hoe harteloos er met dieren omgegaan wordt. Foer doet op zijn eigen manier onderzoek en beschrijft de alledaagse gruwelen in de bio-industrie. Ik hoop, dat er vele vegetariërs bijkomen, want de bio-industrie kan op deze manier niet eindeloos doorgaan. Ik wist wel dat veel dieren een vreselijk slecht leven hebben, maar dat het zo erg was had ik me niet helemaal gerealiseerd.

Een heel ander soort boek is de literaire thriller "Kind 44". Het gaf een mooi beeld van het Russische leven onder Stalin. Allerlei verhaallijnen komen uiteindelijk bij elkaar uit. Het was een erg spannend boek gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ik heb dit boek achter elkaar uitgelezen.

Etersheim

Een wandeling onder zeer winterse omstandigheden heeft ook zijn charme. We liepen door Warder naar de Ijsselmeerdijk.

Over de dijk ging het langs de molen van Etersheim naar bezoekerscentrum De Breek, waar de warme chocolademelk extra lekker smaakt als je van de koude dijk komt.

Etersheim geniet een zekere bekendheid vanwege 't oude schooltje. C. Joh. Kievit was hier ooit meester. Hij schreef het eerste deel van de avonturen van Dik Trom op deze plek. Er zijn plannen om van het vervallen schoolgebouw een museum te maken.

Zilveren Annette

In het nieuws op RTV Noord Holland  Klik

In het Noord Hollands dagblad:

Ilpendam juicht voor zilveren Annette

• Gepubliceerd op 19 februari 2010, 18:09
• Laatst bijgewerkt op 19 februari 2010, 18:13

Overal wappert de vlag, Ilpendam kleurt rood-wit-blauw. De zilveren medaille van Annette Gerritsen overspoelt het dorp met vreugde. Collectieve blijdschap op the day after. ,,Dit lucht zo op.''

'Ons Wapen van Ilpendam', luidt de tekst op een groot wit laken achter het raam in de Meerkoetstraat bij de familie Schouten. ,,Dat is vier jaar geleden ook mee naar Turijn geweest'', weet moeder Schouten. Haar dochter Linda verblijft momenteel in Vancouver om Annette te steunen. ,,Dit laken paste niet meer in haar koffer, daarom hebben we het maar opgehangen. De heer des huizes, Jos Schouten, zet er speciaal zijn olympische pet voor op met het officiële logo van de NOC NSF. ,,Ik vind het echt super wat ze gepresteerd heeft.''

Lees morgen, 20 februari, meer in Dagblad Waterland.

De vlag in top!!!

Er wordt massaal gevlagd voor onze dorpsgenote, die het gisteravond gelukt is om Olympisch zilver te winnen op de 1000m. Een geweldige prestatie van onze Annette!!

De Volkskrant kopte: Gerritsen komt teen tekort voor goud! Zilver is ook prachtig!!

Herkansing

Aan het dorp zal het niet liggen. Dat is er klaar voor. Dat was afgelopen dinsdag al uitvoerig te lezen in de "Spits". Bij de ingang naar het dorp hangt een spandoek.

Ook in Vancouver heeft een dorpeling een tekst ter ondersteuning opgehangen.

Nu is het wachten op Annette zelf. Is ze vanavond de zenuwen de baas? Blijft ze op de been?  Zet hem op meisje....... Ik heb er alle vertrouwen in en hoop op een huldiging zoals destijds.

Carnaval 4

Ik ben weer aan het werk, maar kan er nog niet genoeg van krijgen. Daarom de laatste dag van het Carnavalsfeest nog even wat koppen snellen:

Wat een prachtig stel..... Schatten....bedankt.....

Carnaval 3

Het sneeuwde 2 x 24 uur aan één stuk door. Het ging niet hard, maar het sneeuwde wel. Het was mede sfeerbepalend, voor dit carnavalsfeest. Hier wat sfeerbeelden:

Tijdens de optocht....

Sprookjesachtig...

en gezellig......

Carnaval 2

Wat ging ik er doen? Was het wel een goed idee om af te reizen naar het zuiden en eens toe te geven aan de jaarlijkse drang om erbij te zijn.

Het voldeed aan alle verwachtingen. Het begon al in de trein naar Maastricht. Hoe verder we naar het zuiden reden, hoe meer verklede mensen we zagen. In Maastricht keek ik mijn ogen uit. De een was nog mooier verkleed dan de ander. Van jong tot oud, iedereen deed mee. Ik moest de stad nog door met mijn koffer en ik voelde me een vreemde eend in de bijt, omdat ik zowat als enige niet verkleed was. Daar moest gauw verandering in komen. Het was erg lang geleden, dat ik in carnavalsoutfit naar een optocht heb staan kijken. Het voelde eigenlijk meteen als heel vanzelfsprekend. De praalwagens mochten niet mee in de optocht vanwege de gladheid door de voortdurende sneeuwval, dus ging iedereen te voet. Dat gaf een hele speciale sfeer aan de optocht.

Carnaval

Dit jaar ga ik eindelijk weer eens carnaval vieren! Zal ik het nog kunnen en hoe ga ik verkleed?

Katjes

Voor mijn studie moest ik in de kop van Noord Holland zijn. De plaats van bestemming bleek ook een kattenpension te huisvesten, genaamd "de Wilg". Na een middag hard werken moest ik weer terug naar een zuidelijker deel van de provincie. Tijdens de treinreis moest ik overstappen in Hoorn. De aansluiting was niet echt goed. Ik moest me ongeveer 20 minuten zien te vermaken. Ik ging eens kijken bij de bloemenstal op het perron. Omdat ik erge zin heb in het voorjaar, kocht ik een bos katjes. Thuisgekomen googelde ik even en kwam op de website van het kattenpension. Daarop stond een verhaal over de naam van het pension. Waarom kocht ik nou katjes en geen narcisjes, hyacinten of i.d.? Is dat nou toeval of niet?